دسته: Uncategorized

اگر ابزاری وجود داشت که می‌توانست با دقتی بی‌نقص، نوشته‌ی انسان را از هوش مصنوعی متمایز کند، از آن چه استفاده‌ای می‌کردیم؟

بسیاری از ما پاسخ می‌دهند: «برای اینکه بفهمیم چه چیزی قابل اعتماد است.»

در واقع، سؤال اصلی فراتر از هویت نویسنده است؛ ما می‌خواهیم بدانیم آیا می‌شود به این متن تکیه کرد، آن را جدی گرفت، و برای خواندنش وقت گذاشت یا خیر.

من نمی‌خواهم وقتم را صرف خواندن متنی کنم که نویسنده‌اش، تجربه‌ی زیسته‌ی خود را در آن وارد نکرده است. فرقی هم نمی‌کند آن متن یک داستان کوتاه، یک گزارش کاری، یا یادداشتی تحلیلی باشد. وقتی از «نوشتن» حرف می‌زنیم، فقط منظورمان کنار هم چیدن جملات نیست؛ نوشتن یعنی فکر کردن، گفت‌وگو کردن، بازنویسی، صیقل دادن و در نهایت ساختن اثری که روی مخاطب تأثیر بگذارد.

مسئله فقط هوش مصنوعی نیست؛ مسئله اعتماد به محتواست

فرض کنید دو نفر به‌طور تصادفی داستان یکسانی منتشر کنند. برای من، تفاوتِ منشأ داستان اهمیت دارد؛ یکی از دل تجربه‌ی زیسته بیرون آمده و دیگری را یک پرامپت در ChatGPT ساخته است. طبیعتاً من به اولی بسیار بیشتر اعتماد می‌کنم.

اما اگر عمیق‌تر نگاه کنیم، می‌بینیم که «AI بودن» تنها معیار نیست. پیش از ظهور هوش مصنوعی نیز نوشته‌های غیرقابل اعتماد وجود داشتند و این روند ادامه خواهد داشت. برخی متن‌های انسانی به‌خاطر فریب، سطحی‌نگری یا بی‌دقتی، ارزش وقت گذاشتن ندارند. در مقابل، برخی نوشته‌های تولیدشده با کمک هوش مصنوعی بسیار مفید و قابل اعتمادند؛ چرا که نویسنده، مسئولیت کیفیت و صحت آن را بر عهده گرفته است. به همین دلیل است که وقتی مردم می‌پرسند «این متن AI است یا نه؟» در واقع سؤال بزرگ‌تری را مطرح می‌کنند: آیا می‌توان به این متن اعتماد کرد؟

چرا مدیوم (Medium) سراغ «تشخیص هوش مصنوعی» نرفته است؟

کاربران مدام می‌پرسند چرا مدیوم از ابزارهای تشخیص AI استفاده نمی‌کند تا محتوای بی‌کیفیت را فیلتر کند. پاسخ ساده است: چون این ابزارها چندان قابل اتکا نیستند.

حتی ابزارهای مشهور تشخیص متن AI نیز بارها خطا می‌کنند. گاهی متنی که هوش مصنوعی تولید کرده را «انسانی» تشخیص می‌دهند و در مواردی دیگر، متنی انسانی را مشکوک می‌دانند. این ناپایداری، مشکلات جدیدی می‌سازد. سیستم‌های تشخیص، علاوه بر خطاهای فنی، به اتهام‌زنی‌های بی‌دلیل دامن می‌زنند. از طرف دیگر، کاربران حرفه‌ای هوش مصنوعی می‌توانند متن ماشینی را آن‌قدر بازنویسی کنند که از فیلترها عبور کند. در نتیجه، این ابزارها همیشه به سؤال اصلی ما یعنی «ارزش خواندن و اعتماد کردن» پاسخ نمی‌دهند.

راه‌حل مدیوم: سرمایه‌گذاری روی «کیوریشن» و قضاوت انسانی

مدیوم به‌جای تکیه بر تشخیص ماشینی، روی «دوران کیوریشن» (گزینش محتوا) تمرکز کرده است. در این رویکرد، ماشین‌ها تعیین‌کننده نیستند؛ بلکه انسان‌ها نقش اصلی را ایفا می‌کنند:

• تیم‌های کیوریشن، محتوای باکیفیت را گلچین می‌کنند.
• سردبیران نشریه‌ها برای مخاطبان خود محتوا را انتخاب می‌کنند.
• خوانندگان می‌توانند نویسندگان مورد علاقه‌شان را دنبال کنند و محتوای ناخواسته را مسدود (Mute) کنند.

این مدل، یک مزیت بزرگ دارد: ما دیگر فقط نشانه‌های ظاهری را بررسی نمی‌کنیم، بلکه می‌پرسیم: «آیا این متن خوب است؟ آیا ارزش وقت گذاشتن دارد؟»

چرا تشخیص انسانی بر تشخیص ماشینی برتری دارد؟

در بسیاری از موارد، انسان‌ها با تکیه بر تجربه می‌فهمند یک متن «درست» نیست. نه به خاطر وجود یک نشانه‌ی خاص یا ساختار مصنوعی، بلکه چون متن، حس واقعی ندارد. متن ممکن است بیش از حد تمیز و بی‌نقص باشد، تکراری به نظر برسد، یا چیزی در آن «نلرزد» و زنده نباشد.

البته این تشخیص در ژانرهای مختلف متفاوت است. مثلاً نویسندگان داستان کوتاه، بسیار سریع‌تر از دیگران تفاوت روایت اصیل و ماشینی را درک می‌کنند، چون با ظرایف زبان ادبی آشنایی عمیق‌تری دارند. با این حال، معیار واقعی همیشه این نیست که متن AI هست یا نیست؛ معیار اصلی، اصالت و صحت آن است.

نوشتن برای انسان، نه برای ماشین

نوشتن خیلی قبل‌تر از هوش مصنوعی هم آسیب دیده بود. زمانی که نویسنده‌ها فقط برای SEO می‌نوشتند، متن قربانیِ کلمات کلیدی می‌شد. زمانی که برای وایرال شدن می‌نوشتند، نتیجه اغلب کلیک‌بیت بود. حالا هم وقتی یک ماشین بر نوشته‌ها نظارت می‌کند، نویسنده ممکن است طوری بنویسد که « detector» را راضی کند، نه خواننده را.

اما این دقیقاً جایی است که کیفیت آسیب می‌بیند. نوشتنِ خوب، مخاطبِ انسانی دارد؛ خواننده‌ای که می‌خواهد بفهمد، حس کند و اعتماد کند. اگر متن را فقط برای ماشین بنویسیم، روحِ آن را می‌گیریم.

جمع‌بندی: اعتماد، حرف اول را می‌زند

در نهایت، مهم نیست متن با هوش مصنوعی ساخته شده یا انسان؛ مهم این است که:

1. آیا متن صادقانه است؟
2. آیا پشت آن فکر و تجربه وجود دارد؟
3. آیا برای وقت خواننده احترام قائل شده است؟

برخی متن‌های انسانی ارزش خواندن ندارند و برخی متن‌های AI-کمک‌گرفته، بسیار مفیدند. بنابراین آنچه اهمیت دارد، کیفیت و اصالت است، نه فقط برچسبِ «AI» یا «Human». اگر می‌خواهیم آینده‌ی نوشتن سالم بماند، باید قضاوت انسانی و اعتماد به نویسندگان واقعی را جایگزین وسواس‌های ماشینی کنیم.

خواننده‌ها به دنبال این نیستند که فقط بفهمند چه چیزی با AI ساخته شده؛ آن‌ها به دنبال محتوایی هستند که ارزش خواندن داشته باشد.

منبع

امروز بعد از کلاس معارف، که واقعا شت خالص بود، رفتم بیرون دانشگاه سیگار بکشم که از چرت و پرت‌های کلاس حواسم رو پرت کنه. یهو بحث این شد ایران داره چه کار می‌کنه و مواضعش با سوریه چطوری بوده و آمریکا چه کار کرده، روسیه و چین دارن ایران رو می‌دوشن و آمار صادرات خدمات فنی و مهندسی ایران چه پیشرفتی داشته و الان فلان لاین معدن سرچشمه خراب بشه با کلی التماس باید بیان بگن فرانسوی‌ها درستش کنن و و و

حین سیگار کشیدن یکی از همکلاسی‌های یکی از درس‌های پایه رو دیدم، گفت فندکت رو بده و شروع کرد از معدن مس سرچشمه صحبت کردن. گفت مکانیک می‌خونه و امیدش به کار کردن توی مس هست. در کل گفت خیلی اوضاعش خرابه چون یه مدت اونجا کار می‌کرده. مثلا خود ایرانی‌ها نمی‌تونن توسعه بدن و تغلیظ ۱ رو آمریکا کار کرده که کاملا درست کار می‌کنه و تغلیظ ۲ هی خرابی می‌ده و تغلیظ ۳ رو احتمالا چینی‌ها دارن کار می‌کنن. بعدش که هم‌مسیر شدیم سمت کتابخونه گفت متولد ۸۰ هست و پشت کنکور مونده و به خاطر افسردگی و افت تحصیلی کلاس یازدهم نتونسته بود نتیجه خوبی بگیره. دقیقا این حرف منو یاد خودم انداخت که کلاس یازدهم خیلی سخت گذشت، بعد از اون تابستون که اتفاقات بدی افتاد و من هوایی شده بودم… توی کرونا هم که افسردگی بیداد می‌کرد و وقتی دانشگاه حضوری شد چقدر همه چی بدتر شد! بعضی وقتا از منفی‌بافی خسته‌ام ولی می‌نویسم که از دردش کم بشه.

بعد از کتابخونه رفتن منتظر علی موندم که بریم تئاتر جدیدی که دوست مشترکمون توی تیم اجرایی‌ش بوده رو ببینیم.

رفتیم دیدیم و جاهایی‌ش بغضم گرفت. تئاتر در مورد یه نفر که با یه بیماری مادرزادی به دنیا میاد که روی حرکت پاهاش تأثیر می‌ذاره بود. از اول می‌اومد زندگی خودش رو تعریف می‌کرد و یه جاهایی بعضی‌ها بهش می‌گفتن خودتو بکش و همه رو خلاص کن. (به طور کلی این نمایش منو یاد کتاب «نامه به فرزندی که هرگز زاده نشد» انداخت) یاد این افتادم که اون بی‌همه‌چیزی که دعوت کردم کرمون و با یه نفر اومد چه حرفایی به من زدن! یکی از حرفاشون همین بود. دو تا معتاد آکادمیک! که زندگی رو فقط واسه خودشون می‌دیدن و چشم دیدن بقیه رو ندارن!

اومدم آخر تئاتر با هم سه تایی عکس بگیریم که فیلمش کردم که تعریف کنیم ازش و اینا و توی فیلم پرسید نظرت چی بود؟ گفتم تاثیرگذار بود و یه جاهایی باهاش هم‌ذات‌پنداری کردم. هیچوقت این احمق فکر نمی‌کنه حرفاش می‌تونه تاثیر بدی داشته باشه و گفت درسته چون هر دو تا راوی داستا‌ن‌هاتون معلولن!

روزهای شنبه تا چهارشنبه که کم و بیش درگیر دانشگاهم، شب که میام خونه تا بخوام بخوابم (اغلب درست نمی‌تونم بخوابم، یا خیلی دیر می‌خوابم یا اگر قراره صبح زود جایی باشم کلا نمی‌خوابم و خودمو سرگرم می‌کنم!) خیلی عادت بدیه، باید ترکش کنم.

کتاب می‌خونم، پادکست آلمانی گوش می‌دم و سریال می‌بینم.

متاسفانه توی همین کارها هم نظمی ندارم، ممکنه پشت هم صفحات یک کتاب را یهو تموم کنم (مثل کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد.) یا چند اپیزود پشت هم سریال مدرن فمیلی ببینم یا به کتاب‌های دیگه ناخنک بزنم! حالا حتما هم همه چیز که نظم نباید داشته باشه!!

آلمانی خوندن داره عذابم می‌ده، نمی‌دونم چجوری جذابش کنم. یکم مصمم شده بودم ولی ول شد. باید باورامو باور کنم… برای همین پادکست یا یوتوب دیدن به آلمانی جدی‌تر نیست که در واقع باید برعکس باشه.

صبح‌های زود ورزش نمی‌رم، به کلاسای حتی ظهرم درست نمی‌رسم. خیلی اوضاع بی‌ریختیه. برای دشمنمم نمی‌خوام.

تاریخ ۱۸ بهمن ۱۴۰۳ یه اتوبوس که دانش‌آموزان دبیرستان فرزانگان رو از اردو برمی‌گردونده، واژگون می‌شه و ۶ نفر فوت می‌کنن.

یکی از آن ۶ نفری که در اتوبوس بودند، فرزند دوست خاله‌م بود. خاله‌م که کرمان زندگی نمی‌کنه به سرعت خودش رو می‌رسونه به اینجا تا بتونه همدردی کند. به خانه ما مهمان می‌هد و هر روز با گریه‌هایش بیدار می‌شدم…

یکی دیگر از آن ۶ نفر، فرزند یکی از معلم‌های ریاضی بود که ریاضی تجربی را درس می‌داد و همیشه در مدرسه‌مان می‌دیدمش.

وزیر آموزش و پروش برای تشییع جنازه به کرمان می‌آید و پدر دانش‌آموز جان‌باخته با او صحبت‌هایی که بوی پوپولیستی می‌دهد، می‌زد. مثلا که این نخبه‌ها از دست دارن می‌رن و کسانی روی کار هستند که شایسته نیستند.

تاریخ ۲۴ بهمن ۱۴۰۳ یک دانشجوی بیرجندی مدیریت دانشگاه تهران که کار برنامه‌نویسی هم می‌کرده تا خرج خودش را در بیاورد نزدیک خوابگاه به قتل می‌رسه. گفته می‌شه خفت‌گیر‌ها لپ‌تاپش را می‌خواستند و او مقاومت می‌کند و به ازاش جانش را می‌گیرند.

تمام لینکدین و توییتر عکس دانشجوی ۱۹ ساله‌ست که امنیت نداشت و حراست فقط روی کوتاهی لباس یا باز بودن دکمه پیرهن گیر می‌داد.

از سال ۹۶ که به یاد دارم که تلگرام را فیلتر کردند، هر زمستان داغی بر دل ما گذاشته می‌شود که فراموش شدنی نیست.

۲ بهمن آخرین امتحان ترم ۸ رو دادم. (یک ترم حذف پزشکی کردم) از اون روز تا الان که ۲۱ بهمن باشه یه چیزایی توی کانال تلگرامم نوشتم. عکس از غروب کرمان گذاشتم، یه گزارش مرور ادبیات نوشتم، معدل الف شدم. اما به طور کلی حوصله هیچ کاری نداشتم. هیچی، مطلقا هیچی، اگر کاری می‌کردم از روی اجبار بود.

به کتاب خوندن جدیدا علاقه بیشتری پیدا کردم، دارم ۴ تا کتاب همزمان می‌خونم، مثل سریال دیدنم، چون از یکی حوصله‌م سر می‌ره، سوییچ کنم روی اون یکی که تمرکز واسه آدم نمی‌ذاره این کار. باید وقتی کتابا تموم شدن، هر کتابی رو در هر مرحله بخونم. کتاب‌هایی که می‌خونم هم اصلا ربطی به هم ندارن، مثلا «همه دروغ می‌گویند» که داره درباره کلان‌داده‌هایی که از گوگل کردن مردم استخراج کرده چه ربطی به «مامان و معنی زندگی» که در مورد داستان‌های روانکاوی اروین د. یالوم هست داره؟ یا حتی رمان «کافکا در کرانه» چه ربطی به «قصه‌ها و افسانه‌های برادران گریم» داره؟ البته هر دوتاشون داستانن ولی خب! می‌خواستم تا ترم جدید شروع می‌شه تمومشون کنم ولی حوصله‌م نذاشت!

کاش این دوچرخه لامصبم اینقدر پنچر نمی‌شد، معلوم نیست چطورش شده/چه کارش کردن هر بار درستش می‌کنم بعد از چند روز باد خالی می‌کنه. می‌خوام ۲ اسفند برم ماراتن دوچرخه سواری اگر توانی در این بدن بماند.

همین دیگه، خودتون خوبین؟

یکی از استادهایی که در دانشگاه دارم سر کلاس آزمایشگاه کیفیت و اندازه‌گیری در پاسخ یکی از دانشجوها که در مورد وضع جوانان غر می‌زد، گفت که یک ویدیو می‌دیده از یکی از مسئولین که از روی یک متن می‌خوانده که مثلا می‌گفته جوانان ناامید هستند، تورم خیلی فشار روی مردم می‌آورد و چیزهای دیگری که ما روزمره با آن‌ها سر و کار داریم. سپس آن مسئول از آن جمع پرسیده فکر می‌کنید که این متن مال چه زمانی است؟ و جواب خودش را داده که مال ۱۳۴۲ شمسی است!!! حتی می‌شود گفت از قبل از سال ۴۲ هم این دید در مردم بوده چون ایران قبل از کشف شدن نفت هم مشکلات بیشتری داشته. (یکی از مطالبی که برای نوشتن این پست خواندم در سال ۸۶ شمسی نوشته شده)

حالا بحث انتقال پایتخت هم می‌توان گفت از دهه شصت مطرح شده و شهردار وقت تهران هم گفته بود با مدیریت صحیح می‌تواند معضلاتی که به وجود آمده مدیریت کند. اما حتی فروش تراکم هم خودش به بحران‌ها دامن زد. کاری که پکن کرد را باید حداقل برای آلودگی سرلوحه قرار داد. آلودگی پکن وحشتناک بود و افراد قرص اکسیژن در جیب خود داشتند. با استفاده از وسیله‌های نقلیه برقی و حمل و نقل عمومی الان در پکن آسمان آبی دارند.

ولی نه مشکلات حل شد و برای هر دولت بعد از آن دوره هم این مسائل مطرح شد و بعد از آن به گوشه‌ای می‌رفت و خاک می‌خورد.

این دفعه هم با روی کار آمدن دولت جدید طرحی برای انتقال پایتخت به مکران ارائه شده. دلیل اصلی انتخاب مکران این است که کنار آب قرار دارد و تجارت راحت‌تر صورت می‌گیرد ولی مشکلات امنیتی و منطقه‌ای به وجود می‌آورد. حتی اولین چالشی که صورت همین طرح به وجود می‌آورد شیرین سازی این آب است. دلایل دیگری هم مثل توسعه مناطق محروم و حوزه گردشگری هم در کنار آن قرار دارد.

یکی از مهم‌ترین کارهایی که کنار انتقال پایتخت از قبل می‌بایستی صورت بگیرد کوچک‌ کردن دولت به عنوان هسته مرکزی و واگذاری وظایفی به بنگاه‌های خصوصی است که هیچوقت در دستور کار دولت نبوده یا اگر بوده در حد یک طرح مثل برنامه توسعه ششم یا برنامه بیست ساله از سال ۱۳۸۴ بوده که اجرایی نشده.

برای پخش کردن تراکم جمعیت از تهران نیز پروژه پارس جنوبی را می‌توان مثال زد که ۱۵۰ میلیارد دلار روی آن سرمایه‌گذاری شده بود (چه فایده؟) و حتی خیلی افراد برای کار از تهران به عسلویه می‌رفتند و کار می‌کردند.

به طور خلاصه بخواهم بگویم ویک مثال عینی بزنم، در کرمان حدود ۱۰ سال است که می‌خواهند راه‌آهن بین شهر کرمان و سیرجان احداث کنند ولی هنوز کامل نشده! حتی برای اینکه پایتخت اقتصادی هم منتقل شود و تهران به عنوان پایتخت سیاسی بماند، سوالی به وجود می‌آید آیا توان توسعه این چنین زیرساخت‌هایی وجود دارد؟